Biografie

Het bloed stroomt waar het niet gaan kan, and I jumped! De teller op 42 en met toch wat een bang hart schreef ik me in op de faculteit diergeneeskunde van de UA. Na 6 jaren zwoegen en zweten, en ook wel wat tranen, mocht ik, Mariella Debille, in 2010 mijn diploma van dierenarts in ontvangst nemen. Dieren een beter leven geven was mijn doel. Dat hadden ze op de faculteit al door, want ik kreeg als kers op mijn diplomataart, de prijs voor dierenwelzijn. De start van een heel nieuw verhaal. Van onderzoeker tot praktijk assistent, naar medewerker anesthesie, ik mocht heel wat bijleren. Ik had/heb een passie om te proberen zo goed mogelijk pijn te herkennen en behandelen bij dieren. Voelende wezens, weet je wel, en ze kunnen niet spreken. Tim Bosmans, kliniekhoofd anesthesie van de gezelschapsdierenkliniek in Merelbeke en superanesthesist, werd mijn mentor (nog steeds trouwens) en Tim Waelbers, een van de andere anesthesisten mijn compagnon in de aanloop naar Van Staartjes.   

Daarbij kwam dat in onze werkomgeving ook dierproeven gebeurden en dat liet me niet onberoerd. Ik vond dat ik zeker ook voor proefdieren een verschil kon maken en dus vervoegde ik de ethische commissie van de faculteit diergeneeskunde. Mijn kennis en passie in pijnherkenning en behandeling kon ik doorgeven aan studenten door als gastdocent op de hogeschool Odisee hen daarin op te leiden. 

Wat me ook heel erg bezighield was het lot van slachtdieren, alle slachtdieren, maar zeker diegene die niet bedwelmd werden in hun pijnlijke laatste fase. Het liet me niet los en naast die pijnherkenning had ik ook daarover een eindwerk gemaakt. Na een kort gesprek met Ben Weyts was de kogel snel door de kerk, en ik ging hem bijstaan als raadgever om aan die praktijk een eind te maken. En dat is gelukt! 

Met die expertise trok ik vervolgens naar Den Haag om daar wetenschappelijke adviezen voor te bereiden voor o.a. de Raad voor Dierenaangelegenheden. Daar werd ook specifiek gewerkt aan een internationaal beleid. Voor mij nieuwe materie maar het inspireerde mij en op dat vlak kon ik nieuwe dingen opsteken. Ik houd er professioneel een van de mooiste tijden van mijn loopbaan aan over.     

Maar hier in Vlaanderen gebeurde ook wel het een en ander en dus verdeelde ik mijn tijd tussen Den Haag en Brussel/Vlaanderen. Ik vertegenwoordigde de Vlaamse Raad voor Dierenwelzijn in de Vlaamse Dierproeven Commissie en daarnaast werd ik vicevoorzitter van de Brusselse Raad voor dierenwelzijn. Wat een fijn team! Nog steeds, thank you guys!

Zoals voor velen, gaat een leven over hobbelige paden. Paden van verlies, verhardende tijden en omgevingen waarin men soms vertoeft. En heeft men wat geluk, ontwaart men in de duisternis, schoonheid, warmte en verbinding.

Je ervaart hoop en veerkracht om het over een andere boeg te gooien, nog steeds met hetzelfde hart om dieren een beter leven te geven. Samen met mijn dierbare collega’s dierenartsen, biologen, ethici, om vanuit hun verschillende kennisgebieden die kennis te delen. Met hen van wie ik zoveel mocht leren, en energie en inspiratie kreeg. Aan mijn kennissen muzikanten, kunstenaars, schrijvers, vraag ik ondersteuning om over thema’s te communiceren met de stijl die hun eigen is, de schoonheid die kunstenaars als voertaal hanteren.

En met jullie, heel erg met jullie, die Van Staartjes een warm hart toedragen wil ik werken aan een positief verhaal, met mogelijke oplossingen waar het kan.